Św. Anna

Św. Anna jest patronką szczęśliwego małżeństwa i dzieciństwa, matek, wdów, kobiet oczekujących dziecka, gospodyń, górników, tkaczy, tokarzy, stolarzy artystycznych, młynarzy, kramarzy, żeglarzy, krawców, koronkarzy, służących; jest wzywana w modlitwie o deszcz, o poprawę pogody, o znalezienie rzeczy zgubionych. Na wizerunkach często przed stawiana jest z książką - symbolem nauki.

Istniało wiele bractw pod wezwaniem św. Anny. W Polsce najbardziej znane powstało za panowania Anny Jagiellonki i Stefana Batorego. Skupiało się ono na walce z reformacją, pijaństwem i występkiem. Przyjmowano do niego wyłącznie osoby cieszące się nienaganną opinią. Do jego członków należeli np. kanclerz Jan Zamojski i król Zygmunt III Waza.

Św. Anna - Patronka kościoła O świętej Annie, matce Maryi, nie zachowało się zbyt wiele informacji. Ewangelie o niej milczą, nieco miejsca poświęcają jej jedynie apokryfy: Ewangelia Jakuba, Ewangelia Pseudo-Mateusza i Księga Narodzenia Maryi. Dowiadujemy się z nich, że św. Anna pochodziła z Betlejem, z rodziny kapłańskiej. Została żoną Joachima. Małżonkowie długo nie mieli dzieci; dopiero 40-dniowy post i modlitwy Joachima na pustyni spowodowały, że urodziła im się córka, której nadali imię Mniam radosna pani. Gdy dziewczynka ukończyła trzy lata, rodzice oddali ja na wychowanie do świątyni.

Kult św. Anny zaczął rozprzestrzeniać się najpierw na wschodzie - już w 550 roku powstał w Konstantynopolu klasztor pod jej wezwaniem. W Europie pierwszy jej poświęcony klasztor został założony w roku 701. W Polsce największy ośrodek jej kultu znajduje się na Śląsku Opolskim, na rze św. Anny.

Najstarsze wyobrażenia matki Maryi pochodzą z VIII w. Dwa najbardziej znane sposoby jej przedstawienia to tzw. Św. Anna Samo trzecia - w towarzystwie Maryi i Dzieciątka Jezus, oraz matka nauczająca córkę.

Wspomnienie św. Anny i św. Joachima obchodzi się 26 lipca.